نکته

با نغمه‌های باخ

امشب، با نغمه‌ای از باخ صبح می‌شود. پيانويی که چنين می‌نوازد و خيال را بر می‌انگيزد.
هميشه موسيقی مرا به دورها برده است. به همين خاطر بوده لابد که هميشه، در سکوت محض، فقط توانسته‌ام گوش بسپارم به آوايی که می‌آيد از دور و هم به دور می‌بردم. وقتی به کار ديگری مشغولم، اما چنين نيست و اين صدا ديگر آن صدا نيست. راستش موسيقی همه‌ی مرا می‌خواهد يا من برای پيمودن تمام فراز و فرودش، بايد تمام شده باشم از همه چيز ديگر و همه چيز ديگر تمام شده باشد در من، تا خيال پر گشايد.
آری درست است اين قول: آنجا که سخن درمی ماند، موسيقی آغاز می‌شود