نکته

از راه رسيده ام و سلام می گويم

خب به لطف صاحب ارض ملکوت و وساطت قمر فلک ملکوت و پيشنهاد کاتب کتابچه، نکته از بلاگ اسپات و بلاگ اسکای به حلقه‌ی ملکوتيان کوچيد و در اين کوچ، البته با زنی به طعم خاک همراه است.

اينکه چطور شد اين سفر اتفاق افتاد، خودش حکايتی دارد که از سفر ديگری شروع می‌شود. سفری به دوستی و کشف دنيای پنهان مانده‌ای که اگر چه حسرت روزهای رفته را در خود داشت، اما اميدها هم داشت و شادمانی‌ها.

خاصه آنکه به اين جمع سه مهربان ديگر پيوستند تا به راستی، يا دست کم برای من و کيانوش، حضور خلوت انس شکل گيرد. چقدر اين دوسه روز از اين دو سالی که گذرانده بودم، متفاوت بود و به من نزديک. بی دريغ سياهی شب را به روشنايی صبح پيوند دادن و همه اش گفتن و خواندن و لذت مکالمه را با ديگری تقسيم کردن.

پنج شنبه صبح راهی شديم به خانه‌ی ماهمنير و مهدی. چهار دوست ديگر هم که بوی تازه‌ی ايران می‌دادند، بودند و اينها همه را حضور عباس و اکرم و مينا، رنگ و بويی ديگر داد؛ طوری که اصلا نفهميدم چطور روزها و شبها گذشتند و باز دوباره در قطار نشسته بوديم و داشتيم برمی‌گشتيم.

بار اولم بود که به پراگ و چک می رفتم. سرزمينی که همانقدر که کوندرا و کافکا را به يادم می‌آورد، يادآور مفهومی است امروز رنگ و رو باخته که البته هنوز آثار و نمودهايش را می‌توان ديد: اروپای شرقی. گيرم در اين ميان، چک به دلايل و نشانه‌هايی دورترين نسبت را به اين مفهوم داشت در ميان همه آن کشورهايی که حالا بی صبرانه برای پيوستن به اتحاديه اروپا، به مفهومی ديگر به نام اروپای غربی بی تابی و ثانيه شماری می‌کنند.

راستش، در اين دوسالی که اينجا بوده ام، بارها و بسيار از اهالی اروپای شرقی، مثل بلغارها، يا رومانيايی‌ها و اوکراينی‌ها بد روزهای رفته را شنيده‌ام. گلايه‌هايی تلخ، اما آشنا از فقر و ستم و خفقان. نشانه و معلول فقدان آزادی حتی در خصوصی‌ترين لحظه‌ها و حوزه‌ها.
اينها بر اشتياقم برای ديدن شهری که بهارش، اصلا برای خواندن ترانه و شکفتن غنچه‌ی آزادی معروف است، افزوده بود. حالا اگرچه، ساليانی است که ديگر از کمونيسم و برادر بزرگ­تر خبری نيست، اما نمی‌دانم اين غنچه چقدر شکفته و آن ترانه چقدر خوانده شده، اما می‌شد فهميد که اوضاع هرچه باشد، بايد از آن زمستانی که بهار را می کشت، بهتر باشد. گيرم، فقر هست و بسيار بازمانده‌ها از آنچه که چهل پنجاه سالی، همچون بختکی بر سر مردمان اين ديار آوار بوده است. و تازه، به گمانم، اوضاع چک از مثلا بلغارستان و رومانی و ... بهتر بايد باشد.

اما جدا از اينها، پراگ شهر قشنگی است. برای من قشنگی‌اش بيشتر در اين بود که شهر بر تپه‌هايی ینا شده و پر است از فراز و فرود و رودی که تقريبا از نيمه‌ی شهر می‌گذرد. وين اين طور نيست. جز در نيمه‌ی غربی اش. شهر کم و بيش مسطح است و دانوب، نه از نيمه‌ی شهر، که از قسمت نوساز شرقی می گذرد. جز اين، بسيار چيزها شبيه هم بودند. ساختمان‌هايی با معماری باروک و سر سبزی بی دريغی که همه چيز را در خود گرفته است.

و باز جدا از اينها، پراگ حالا برايم معنای ديگری هم دارد. ماهمنير و مهدی و نيما و فرين و مريم و کيوان آنجا هستند. بخشی از خاطرات من و دوستی‌هايم. خانه‌ای در پراگ اکنون يعنی تا خود صبح نشستن و گپ زدن و بحث کردن و پياده روهای اين شهر حالا برايم يعنی با عباس گام زدن و از ادبيات شنيدن، با اکرم قدم زدن و از نقاشی شنيدن.
خب، پراگ يک سوغات هم داشت: ملکوت